Osman bin Ebi'I-Âs şöyle rivayet etmiştir:
Resulullah(s.a.v.), beni Tâif valiliğine tayin ettiği dönemde namazımda bana bir hâl peyda olmaya başladı. Hatta ne kıldığımı bilmezdim. Ben bu durumu görünce kalkıp (Taiften, Medine-i Münevvere'ye) Resulullah(s.a.v.)'in yanına gittim. Resul-i Ekrem(s.a.v.), (beni görünce): "Ebu'l-Âs'ın oğlu?" buyurdu.
Ben: "Evet, Ya Resulullah" dedim.
O: "Seni (buraya) getiren sebep nedir?" buyurdu.
Ben: "Ya Resulullah! Namazlarımda bana bir hal peyda oldu, öyle ki ne kıldığımı bilmiyorum." dedim.
Resulullah
(s.a.v.): "Anlattığın şey, 'şeytan'dandır. Onu bana yaklaştır."buyurdu. Bunun üzerine ben onun yakınına vardım ve (diz çökerek) ayaklarım üzerinde oturdum. Resulullah(s.a.v.), (Mübarek) elini göğsüme vurdu, ağzımın içine tükürdü ve "Çık ey Allah'ın düşmanı" buyurdu.
Bu işi üç defa tekrarladı. Sonra (bana): "(Git) işinle meşgul ol" buyurdu.
Râvi demiştir ki: Sonra Osman şöyle dedi: "Hayatım(elinde olan Allah)'a and olsun ki, ondan sonra 'şeytan'ın bana sokulduğunu sanmam."
Sünen-i ibn Mace, C.9, H.no: 3548, s.325.